Racconti vari / Razne priče

Kup Manduk

Un giorno, nel piccolo pozzo in cui una rana è vissuta tutta la sua vita, salta una rana che dice di venire dall’oceano.
“L’oceano? E cos’è?” chiede la rana del pozzo.
“Un posto grande, grandissimo”, dice la nuova arrivata.
“Grande come?”
“Molto, molto grande.”

La rana del pozzo traccia con la zampa un piccolo cerchio sulla superficie dell’acqua:
“Grande così?”
“No. Molto più grande.”
La rana traccia un cerchio più largo.
“Grande così?”
“No. Piu grande.”
La rana allora fa un cerchio grande quanto tutto il pozzo che è il mondo da lei conosciuto.
“Cosi?”
“No. Molto, molto più grande”. dice la rana venuta dall’oceano.
“Bugiarda!” urla Kup Manduk, la rana del pozzo, all’altra. E non le parla più.

Jednog dana, u jedan mali bunar u kom je ceo svoj život provodila jedna žaba, uskoči druga žaba i reče da stiže sa okeana.
"Okean ? A šta je to?" upita žaba domaćica.
"Jedno veliko mesto, ogromno." odgovori žaba gošća.
"Koliko veliko"?
"Jako, jako veliko."
Bunarska žaba opiše, svojom šapom, jedan mali krug na površini vode i pita:
"Ovoliko veliko?"
"Ne. Mnogo veće."
Bunarska žaba opiše veći krug i ponovo pita:
"Ovoliko?"
"Ma ne. Mnogo veće."
Žaba domaćica prepliva u krug celog bunara, koji je za nju sav svet, i opiše velik krug pa upita:
"Veliko ovoliko?"
"Ne. Mnogo, mnogo veće." odgovori joj žaba gošća.
"Lažljivice!" uzviknu Kup Manduk, bunarska žaba, novo pristigloj. I zaroni na dno bunara.

-----------------------------------------

Tazza piena / Puna šolja

Un noto inteletuale si recò un giorno da un Maestro giapponese dell'era Meiji (1868-a 1912), gli dichiarò: "Sono venuto a informarmi sullo Zen, su quali siano i suoi principi ed i suoi scopi". "Posso offrirti una tazza di tè?" gli domandò il maestro. E incominciò a versare il tè da una teiera. Quando la tazza fu colma, il maestro continuò a versare il liquido, che traboccò.

"Ma che cosa fai?" sbottò il filosofo. "Non vedi che la tazza é piena?"

"Come questa tazza" disse il maestro "anche la tua mente è troppo piena di opinioni e di congetture perché le si possa versare dentro qualco'altro. Non posso spiegarti lo Zen, se prima non vuoti la tua tazza?"

---------------------------

Jedan poznat intelektualac, mnogo stimulisan na svom univerzitetu, jednog dana se predstavi jednom, japanskom mudracu, učitelju iz doba Meiji (1868 – 1912), izjavljujući:
“Puno se priča o Vašoj mudrosti i praktikovanju, pa sam došao da mi razjasnite te Vaše znanosti.” Učitelj ga prihvati, ponudi mu da sedne i pozva jednog učenika da pripremi čaj za gosta. Kad čaj beše skuvan učenik ga donese, a učitelj naredi da se gost služi. Učenik poče da sipa čaj, a kad napuni šolju zaustavi se.

No, učitelj naredi: “sipaj, sipaj!" Učenik poslušno nastavi da doliva čaj koji poče da se izliva iz šolje, dok učitelj nastavi: “sipaj, sipaj, dolivaj!" I bez obzira što se čaj preliva, preko šolje dok ga učenik doliva, učitelj insistira: “sipaj, sipaj, napuni šolju!” U jednom trenutku gost ne mogavši više da se suzdrži uzviknu: “Dosta, zar ne Vidite da se sav čaj izliva!"

A učitelj, mirnim glasom, odgovori: “Kao što je ova šolja puna čaja, tako je i tvoja glava puna ubeđenja. U njoj nema više mesta. Ničim ti ja ne mogu koristiti. Ničem te ja ne mogu naučiti.”